ضد ویتامین ها

[ahytech]

از ضد ویتامین ها چه می دانید؟

واژه ی ضد ویتامین به ترکیباتی اطلاق می شود که یکی از 3 اثر زیر را در مداخله با مصرف طبیعی ویتامین داشته باشند:

1- این ترکیبات، گروه های ساختاری و شیمیایی مشابه ساختمان ویتامین ها دارند، ولی فاقد هر گونه تاثیر فیزیولوژیکی می باشند. در واقع آن ها به صورت یک متضاد عمل می کنند و در اغلب موارد با مصرف همزمان با ویتامین ها، ایجاد علایم کمبود می نمایند.

بعضی از این نوع ضد ویتامین ها، به طور صناعی ساخته شده اند، مانند پیریتیامین(Pyri thiamine) که مشابه شیمیایی تیامین(ویتامی * B1) است.

این نوع ترکیبات، در مطالعات کلینیکی و تجربی بر روی حیوانات، از اهمیت ویژه ای برخوردار هستند.

2- برخی از عوامل شیمیایی باعث غیرفعال شدن ویتامین می شوند؛ مانند ماده آویدین(Avidin) در سفیده تخم مرغ که با اتصال به ویتامین بیوتین، آن را غیر فعال می سازد، لذا سفیده ی خام تخم مرغ، بیوتین را بی اثر و خنثی می کند.

3- ترکیباتی که باعث تخریب ویتامین ها می شوند، مانند آنزیم تیامیناز که باعث تجزیه و تخریب تیامین می گردد.

در ادامه به طور خلاصه به ترکیباتی که فعالیت ضد ویتامینی در برابر انواع ویتامین ها دارند، اشاره خواهیم کرد:

* اخیرا گزارش شده است که بعضی از بیوفلاوونوئی� �ها مانند کوئرستین و روتین می توانند باعث غیر فعال شدن تیامین شوند.

* برخی از مواد خوراکی مانند ماهی(ماهیان فلس دار)، صدف ها، بعضی از انواع توت ها و کلم قرمز دارای آنزیم منهدم کننده ی تیامیناز می باشند، ولی با پخت آن ها، آنزیم مزبور از بین می رود. قابل ذکر است که آنزیم نام برده به ویژه در ماهیان آب شور خام یافت می شود.

* امروزه نیز به علت مصرف زیاد آنتی بیوتیک ها، مخصوصا بلع آن ها از راه دهان و به علت اثر مُضر آن ها بر روی باکتری های روده، خطر بروز آویتامینوز (کمبود ویتامین) وجود دارد.

* میوه ی درخت آکی (Ackee) که توسط مردم جامائیکا مصرف می شود، حاوی ماده ای به نام هیپوگلیسین A است که به عنوان بازدارنده ی متابولیسم ریبوفلاوین، اثر ضدویتامینی در برابر ریبوفلاوین دارد.

* در کتان یک عامل ضد ویتامین B6 (پیریدوکسین) به نام 1- آمینو- د- پرولین، شناسایی شده است.

* همچنین داروی ضد آسم تئوفیلین در برابر ویتامین B6 اثر ضد ویتامینی دارد.

* به طوری که می دانیم وجود اسید پاراآمینوبنز� �ئیک برای رشد بسیاری از باکتری ها ضروری است، در حالی که مشتقات پاراآمینوفنی� � یا سولفامید یا سولفانیلامید باعث کاهش این فعالیت می گردد.

* مقادیر زیاد ویتامین E می تواند مانع تبدیل بتا کاروتن (پرو ویتامین A) به ویتامین A شود.

* از طرف دیگر در روغن های سرخ کردنی (مخصوصا روغن هایی که چندین بار برای سرخ کردن غذاها به کار رفته اند) نوعی ضد ویتامین A پدید می آید.

* سویای خام حاوی آنزیم لیپواکسیداز است که باعث اکسیداسیون و تخریب کاروتن می گردد.

* سیترال، دیگر ضد ویتامین A است که در روغن مرکبات وجود دارد و از آن جایی که عامل مزبور در بسیاری از منابع خوراکی مانند آب پرتقال و مارمالاد موجود می باشد، احتمالا مصرف زیاد این مواد می تواند مشکلاتی را ایجاد نماید.

* از آن جایی که سویای خام موجب بروز نرمی استخوان می شود و با افزودن ویتامین D به سویای خام تا حدی از این عارضه کاسته می شود، مشخص می گردد که سویای خام حاوی مواد ضد ویتامین D می باشد.

* مقادیر زیاد روغن جگر ماهی در برابر ویتامین E دارای اثر ضد ویتامینی است.

* همچنین لوبیای خام حاوی عناصری است که خاصیت ضد ویتامین E دارند.

* در یونجه نیز یک عامل بازدارنده ویتامین E شناسایی شده است.

* داروهای دی کومارین و وارفارین در مقابله با ویتامین K اثر ضد ویتامینی دارند.

* بعضی از قسمت های گیاهان در حال فاسد شدن حاوی انواع ضد ویتامین ها می باشند. دی کومارین که در شبدر شیرین فاسد شده یافت می شود، خاصیت ضد ویتامین K دارد.

* اخیرا معلوم شده است که عنصر آهن می تواند ویتامین ها به ویژه ویتامین های آنتی اکسیدان (ویتامینC وE ) را نابود سازد.

در نهایت چنین نتیجه گیری می شود که اگر چه عوامل ضد ویتامینی به خودی خود سمی نمی باشند، ولی می توانند به دلیل ایجاد تداخل با عملکرد یا جذب مواد مغذی و ویتامین ها مشکلاتی را به وجود بیاورند.

با مطالعه مبحث ضد ویتامین ها به نظر می رسد که این پدیده عمومیت بیشتری پیدا کند و به بسیاری از ویتامین ها نیز اطلاق گردد. به همین دلیل است که انواع آویتامینوزها و عوارض فقدان ویتامینی حتی در اشخاصی که غذاهای غنی از ویتامین های مختلف را مصرف می کنند، دیده می شود.

دکتر محمد مهدی کاشفی الاصل – داروساز
دنیای تغذیه - 93

[ahytech]

تداخل داروها با اسید فولیک

اسید فولیک یا فولات (ویتامین B9) جزو ویتامین های گروه B می باشد. این ویتامین محلول در آب است، لذا در بدن جمع نمی شود و از طریق ادرار دفع می گردد.

پس باید هر روز در رژیم غذایی خود، مصرف منابع غذایی اسید فولیک را فراموش نکنیم. در برخی افراد مانند خانم های باردار علاوه بر مصرف غذاهای غنی از اسید فولیک باید مکمل آن را(به شکل دارو) نیز استفاده کرد.

بعضی از داروها با عملکرد اسید فولیک در بدن تداخل دارند که این تداخلات به چند صورت دیده می شود:

* مصرف برخی داروها باعث کمبود اسید فولیک در بدن می شوند. لذا باید هنگام مصرف این داروها، از اسید فولیک بیشتری(به صورت مکمل یا از طریق غذاهای غنی از اسید فولیک) استفاده کرد. این داروها عبارتند از:

هیدروکسید آلومینیوم(Alumin um Hydroxide)

آسپیرین (Aspirin)

آزاتیوپرین(Azat hioprine)

بایل اسید سکواسترنت ها(Bile Acid Sequestrants): مانند کلستیرامین و دیگر داروهای کاهنده کلسترول

کلستیپول(Colestip ol)

سیکلوسرین(Cyclos erine)

دیوروتیک ها(Diuretics)

فنوفیبرات(Fenofi brate)

فلوکستین(Fluoxeti ne)

ایندومتاسین(In domethacin)

ایزونیازید(Ison iazid)

لانزوپرازول(La nsoprazole)

لیتیوم(Lithium)

هیدروکسید منیزیم(Magnesium Hydroxide)

متفورمین(Metformi n)

نئومایسین(Neomyc in)

نیتروز اکسید(Nitrous Oxide)

امپرازول(Omeprazo le)

داروهای ضد بارداری خوراکی(Oral Contraceptives)

رانیتیدین (Ranitidine)

سالسالات(Salsalat e)

بی کربنات سدیم (Sodium Bicarbonate)

سولفامتوکساز� �ل(Sulfamethoxazole)

سولفاسالازین( Sulfasalazine)

تتراسایکلین(Te tracycline)

دیوروتیک های تیازیدی(Thiazide Diuretics)

تریامترن(Triamter ene)

تری متوپریم(Trimethopr im)

* برخی دیگر از داروها با مصرف قرص اسید فولیک تداخل منفی ایجاد می کنند، یعنی یا این داروها موجب کاهش جذب قرص اسید فولیک می شوند و یا قرص اسید فولیک در جذب این داروها اختلال ایجاد می کند.

از این رو هنگامی که یکی از داروهای زیر برای شما تجویز شد، قبل از مصرف مکمل اسید فولیک، با داروساز یا پزشک معالج تان مشورت نمایید، زیرا مصرف مکمل اسید فولیک با این داروها ممکن است مشکلات ناخواسته ای را ایجاد نماید. این داروها عبارتند از:

داروهای مصرفی در شیمی درمانی(Chemotherapy )

* برخی داروها، هر دو اثر فوق را با هم دارا هستند، مانند:

آنتی کانوالسانت(Anti convulsants): دسته ای از داروها که برای ناهنجاری های عصبی به کار می روند، مانند: باربیتورات،

کاربامازپین و ...

گاباپنتین(Gabape ntin)

متوتروکسات(Meth otrexate)

فنوباربیتال(Ph enobarbital)

والپرویک اسید(Valproic Acid)

* در مورد برخی دیگر از داروها، نیاز به توضیحات بیشتری است، مانند:

اریترومایسین( Erythromycin):

تداخل این دارو با اسید فولیک وقتی بیشتر می شود که اریترومایسین بیش از دو هفته مصرف شود.

فاموتیدین (Famotidine) و نیزاتیدین (Nizatidine):

برخی شواهد نشان می دهد که اسید فولیک برای جذب بهتر به اسید معده نیاز دارد. بنابراین استفاده طولانی مدت از این داروهای بلوکه کننده H-2 ممکن است موجب کمبود این ویتامین و املاحی چون مس شود. از این رو افرادی که مجبور به استفاده از این داروها هستند، باید مکمل مولتی ویتامین مینرال مصرف نمایند.

مدروکسی پروژسترون(Medrox yprogesterone):

در یک تحقیق یک ساله بر روی زنان مبتلا به سوء تغذیه در هند و تایلند نشان داده شد که مصرف این دارو به منظور جلوگیری از بارداری با افزایش سطح خونی ویتامین A و اسید فولیک همراه بود.

پیروکسیکام(Piro xicam)، سالینداک(Sulindac ) و آسپیرین:

این داروها از گروه داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی(NSAIDs ) هستند که با مسدود کردن فعالیت آنزیم هایی که وابسته به اسید فولیک هستند، موجب پیشگیری از التهاب می شوند. استفاده کنندگان از این داروها، در گلبول های قرمز خونشان، اسید فولیک کمتری وجود دارد.

مطالعات بیشتری لازم است تا مشخص شود که آیا مکمل دهی با اسید فولیک از این کاهش ویتامینی پیشگیری می کند یا این که به صورت غیر مستقیم اثرات مفید این داوها را کاهش می دهد؟

منبع : http://www.prevention.com

مریم مرادیان نیری- کارشناس علوم تغذیه

[ahytech]

تداخل داروها با آهن

بعضی از داروها با عملکرد آهن در بدن تداخل دارند. تداخلات دارویی آهن در بدن به چند صورت دیده می شود:

* مصرف برخی داروها باعث بروز کمبود آهن در بدن می شوند. لذا باید هنگام مصرف این داروها، از آهن بیشتری(به صورت مکمل یا از طریق غذاهای غنی از آهن) استفاده کرد. این داروها عبارتند از:

آسپیرین (Aspirin)

بنازپریل (Benazepril)

کاپتوپریل (Captopril)

سایمیتدین (Cimetidine)

دی پیریدامول(Dipyri damole)

انالاپریل (Enalapril)

اتودولاک (Etodolac)

فاموتیدین (Famotidine)

هالوپریدول (Haloperidol)

هایوسایامین (Hyoscyamine)

ایبوپروفن (Ibuprofen)

لوترل (Lotrel)

هیدروکسید منیزیم (Magnesium Hydroxide)

مواکسیپریل (Moexipril)

نابومتون (Nabumetone)

ناپروکسن (Naproxen)

نئومایسین (Neomycin)

نیزاتیدین (Nizatidine)

اگزاپروزین(Oxap rozin)

کوئیناپریل (Quinapril)

رامیپریل (Ramipril)

رانیتیدین (Ranitidine)

بی کربنات سدیم (Sodium Bicarbonate)

استانوزولول (Stanozolol)

* برخی دیگر از داروها با مصرف قرص آهن(فروس سولفات) تداخل منفی ایجاد می کنند، یعنی یا این داروها موجب کاهش جذب قرص آهن می شوند و یا قرص آهن در جذب این داروها اختلال ایجاد می کند.

از این رو هنگامی که یکی از داروهای زیر برای شما تجویز شد، قبل از مصرف مکمل آهن، با داروساز یا پزشک معالج تان مشورت نمایید، زیرا مصرف مکمل آهن با این داروها ممکن است مشکلات ناخواسته ای را ایجاد نماید. این داروها عبارتند از:

کاربیدوپا (Carbidopa)

لوودوپا ((Levodopa

کلرهگزیدین (Chlorhexidine)

سیپروفلوکساز� �ن (Ciprofloxacin)

دفروگزامین ((Deferoxamine

دوکسی سایکلین(Doxycyclin e)

جمی فلوکسازین((Gemif loxacin

لووفلوکسازین( Levofloxacin)

متیل دوپا (Methyldopa)

افلوکسازین(Oflo xacin)

پنی سیلامین(Penicillam ine)

ریزدرونات(Risedr onate)

سولفاسالازین( Sulfasalazine)

تتراسایکلین(Te tracycline)

وارفارین(Warfarin )

* برخی دیگر هر دو اثر فوق را با هم دارا هستند:

مانند مینوسایکلین((M inocycline

* در مورد برخی دیگر از داروها نیاز به توضیحات بیشتری است، مانند:

ایندومتاسین(In domethacin):

مصرف همزمان این دارو با مکمل آهن ممکن است در برخی افراد، موجب زخم و سوزش معده شود. بنابراین بهتر است همراه با غذا مصرف شود.

قرص های ضد بارداری(Oral Contraceptives):

از آنجایی که این قرص ها میزان خونریزی زمان قاعدگی را کم می کنند، به ذخیره آهن در بدن کمک می کنند. بنابراین اگر قرص ضد بارداری می خورید، بهتر است قبل از مصرف مکمل آهن با یک پزشک مشورت نمایید و با انجام آزمایش مربوطه ببینید آیا به مکمل نیاز دارید یا خیر.

هورمون های تیروئیدی(Thyroid Hormones):

کمبود آهن موجب کاهش توانایی بدن برای ساخت هورمون های تیروئیدی می شود.

کاهش توانایی ساخت هورمون های تیروئیدی در رژیم های کم کالری نیز دیده می شود. از این رو برای افرادی که رژیم لاغری می گیرند، یک دوزی از مکمل آهن(27 میلی گرم در روز) برای حفظ مقدار طبیعی هورمون های تیروئیدی در بدن تجویز می شود.

منابع:

http://www.prevention.com

مریم مرادیان نیری - کارشناس تغذیه

[ahytech]

تداخل داروها با کلسیم

بعضی از داروها با عملکرد کلسیم در بدن تداخل دارند که این تداخلات به چند صورت دیده می شود:

* مصرف برخی داروها باعث کمبود کلسیم در بدن می شوند. لذا باید هنگام مصرف این داروها، از کلسیم بیشتری(به صورت مکمل یا از طریق غذاهای غنی از کلسیم) استفاده کرد. این داروها عبارتند از:

ادویر *****ز(Advair Diskus): نوعی از اسپری های کورتیکواسترو� �یدی که برای درمان آسم به کار برده می شوند.

آلبوترول(Albutero l)

هیدروکسید آلومینیوم(Alumin um Hydroxide)

آنتی کانوالسانت(Anti convulsants): دسته ای از داروها که برای ناهنجاری های عصبی به کار می روند، مانند: باربیتورات، کاربامازپین و ...

بایل اسید سکواسترنت ها(Bile Acid Sequestrants): مانند کلستیرامین و دیگر داروهای کاهنده کلسترول

کافئین(Caffeine)

کلسیتونین(Calcit onin)

سیس پلاتین(Cisplatin)

کلستیپول((Colesti pol

سیکلوسرین(Cyclos erine)

دیکلوفناک(Diclof enac)

استروژن(Estrogens)

فلودیپین(Felodipi ne)

فلوربیپروفن(Fl urbiprofen)

گاباپنتین(Gabape ntin)

جنتامایسین(Gent amicin)

هیدروکسی کلوروکوئین(Hydr oxychloroquine)

اینداپامید(Inda pamide)

ایندومتاسین(In domethacin)

کورتیکواسترو� �یدهای تنفسی(Inhaled Corticosteroids)

ایزونیازید(Ison iazid)

متفورمین(Metformi n)

مینرال اویل(Mineral Oil): ملین ها

نئومایسین(Neomyc in)

امپرازول(Omeprazo le)

کورتیکواسترو� �یدهای خوراکی(Oral Corticosteroids)

فنوباربیتال(Ph enobarbital)

سوکرالفیت(Sucral fate)

سولفامتوکساز� �ل(Sulfamethoxazole)

توبرامایسین(To bramycin)

تریامترن(Triamter ene)

تری متوپریم(Trimethopr im)

والپرویک اسید(Valproic Acid)

* برخی دیگر از داروها با مصرف قرص کلسیم تداخل منفی ایجاد می کنند، یعنی یا این داروها موجب کاهش جذب قرص کلسیم می شوند و یا قرص کلسیم در جذب این داروها اختلال ایجاد می کند.

از این رو هنگامی که یکی از داروهای زیر برای شما تجویز شد، قبل از مصرف مکمل کلسیم، با داروساز یا پزشک معالج تان مشورت نمایید، زیرا مصرف مکمل کلسیم با این داروها ممکن است مشکلات ناخواسته ای را ایجاد نماید. این داروها عبارتند از:

استات کلسیم(Calcium Acetate)

سیپروفلوکساز� �ن(Ciprofloxacin)

داکسی سایکلین(Doxycyclin e)

جمی فلوکسازین(Gemifl oxacin)

نادولول(Nadolol)

افلوکسازین(Oflo xacin)

کوئینولون ها(Quinolones)

سوتالول(Sotalol)

تتراسایکلین(Te tracycline)

* برخی داروها، هر دو اثر فوق را با هم دارا هستند، مانند:

مینوسایکلین(Mi nocycline)

ریزدرونات(Risedr onate)

هورمون های تیروئیدی((Thyroid Hormones

وراپامیل(Verapami l)

* در مورد برخی دیگر از داروها نیاز به توضیحات بیشتری است، مانند:

آلندرونات(Alendr onate):

مکمل های کلسیم ممکن است با آلندرونات مداخله نمایند. با این حال یک محقق بیان داشته است که ترکیب میزان زیادی از مکمل کلسیم با آلندرونات در بیمارانی که متاستاز استخوانی(همرا * با علائم نرمی استخوان) وابسته به سرطان پروستات داشتند، موجب بهبودی نتایج بالینی شد. علاوه بر این هم کلسیم و هم آلندرونات به طور معمول در بیماران مبتلا به پوکی استخوان با هم تجویز می شوند. پس برای جلوگیری از این تداخلات، باید آلندرونات را 2 ساعت قبل یا 2 ساعت بعد از مکمل کلسیم مصرف کرد.

اریترومایسین( Erythromycin):

تداخل این دارو با کلسیم وقتی بیشتر احساس می شود که اریترومایسین بیش از دو هفته مصرف شود.

لاکتاز(Lactase):

بعضی مقالات ذکر کرده اند افرادی که عدم تحمل لاکتوز دارند(به دلیل کمبود آنزیم لاکتاز) کلسیم کمتری نسبت به بقیه جذب می نمایند.

داروهای ضد بارداری خوراکی(Oral Contraceptives):

برخی مطالعات نشان داده است که مصرف این قرص ها موجب افزایش جذب کلسیم و مس در بدن شده است.

فلوراید سدیم(Sodium Fluoride):

تحقیقات نشان می دهد که اگر سدیم فلوراید به تنهایی خورده شود، کلسیم از استخوان ساق پا به استخوان های ستون فقرات منتقل شود و باعث شکستگی استخوان پا می شود. اما مصرف این دارو به همراه 1500 میلی گرم مکمل کلسیم در روز به دلیل آزادسازی تدریجی فلوراید، موجب افزایش تراکم استخوان ستون فقرات می شود، بدون آن که موجب شکستگی گردد.

دیوروتیک های تیازیدی(Thiazide Diuretics):

ممکن است دیوروتیک های تیازیدی اتلاف کلسیم ادراری را(در نتیجه عملکرد کلیه ها) کاهش دهند. در نتیجه افرادی که از این داروهای مدر استفاده می کنند کمتر از افراد دیگر به مکمل کلسیم نیاز دارند.

مریم مرادیان نیری- کارشناس علوم تغذیه

منبع : http://www.prevention.com