ریز مغذی ها ، مواد معدنی و املاح ( خواص و مضرات )

[ahytech]

گوگرد، شاه کلید سلامت

گوگرد را همه به خوبی می ‌شناسیم. گوگرد عنصری است سفید رنگ که به صورت طبیعی در معادن زیرزمینی یافت می ‌شود و عجیب این که این عنصر به طرز شگفت ‌انگیزی با زندگی همه ی ما عجین شده است. البته منظور تاثیرات آتش ‌زایی آن نیست بلکه اثرات درمانی آن بر روی بدن ما است. البته هیچ ‌گاه گوگرد در گذشته به صورت خالص یا ضماد برای مشکلات پوستی به کار نرفته است اما اگر از چشمه‌ های آب معدنی حرفی به میان بیاید کمتر کسی است که یک بار بدن خود را به‌ دست توانای آن ها نسپرده‌ باشد. ممکن است شما جزء آن دسته اشخاصی باشید که به این مسائل اعتقاد ندارند و یا اصولا موقع بیمار شدن به دکتر مراجعه می ‌کنند اما حتما یک بار برای تفریح هم که شده به همراه خانواده سری به این چشمه ‌ها زده ‌اید و دعای خیر مادربزرگ و پدربزرگ تان را برای خود خریده ‌اید.

آری گوگرد از دیرباز درمان بخش بیماری‌ ها بوده است و کم نبودند کسانی که هر ماه به صورت منظم در این چشمه‌ ها ساعتی را لم می ‌دادند و همراه با ماساژ و حرکات آرام دست‌ ها، پاها و کمر، به درمان آرتروز مفاصل و خشکی و سفتی عضلات شان کمک می ‌کردند آن ها می ‌دانستند که با این برنامه ی منظم خواهند توانست چند هفته و یا حتی چند ماهی از این دردهای طاقت ‌فرسا رهایی یابند. پس رنج سفر را به جان می‌ خریدند و تپه‌ ها و کوه‌ های صعب‌العبور را پشت سر گذاشته و فرد را به این چشمه ‌های آب گرم می ‌رسانیدند. جالب ‌تر آن که این افراد معمولا از وجود گوگرد و تاثیرات معجزه آسای آن خبر نداشتند و تنها وجود این آب زلال و گرم که از دل کوه‌ ها می‌ جوشید را سکوی درمان خود می‌ پنداشتند.

برخی نیز پا را فراتر گذاشته و این آب را حاصل انرژی‌ های درون زمین می ‌دانستند. اولین کسی که شاید در تاریخ طب پرده از این راز برداشت " ساموئل‌هانما * " آلمانی بود. شاید قبل از او نیز دیگر پزشکان به این تاثیرات درمانی گوگرد پی برده بودند اما این " هانمان " بود که توانست گوگرد را تخلیص کرده و آن را به صورت خوراکی در درمان بیماری‌ های خاص به کار برد.

یکی از خواص معجزه‌ آسای گوگرد، درمان بیماری‌ های پوستی و به خصوص بثورات، خارش، کهیر و تورم‌ هایی بود که به بروز جوش و تاول منجر می ‌شد. او به تجربه دریافت این بثورات به ظاهر ساده و کم اهمیت در صورتی که به درستی درمان نشوند قادر هستند طی سال‌ های بعد فرد را به بیماری ‌های جدی‌ تری مبتلا سازند. توجیه او در این زمینه با توجه به دانش آن روز بسیار جالب توجه بود. او اعتقاد داشت بدن ما از چند لایه تشکیل شده است که درونی ‌ترین و مرکزی ‌ترین این لایه‌ ها همان جان ما است و پس از آن به ترتیب لایه‌ هایی نظیر فکر، منطق، احساسات و پس از آن مغز، قلب، استخوان‌ ها، عضلات و ... قرار دارند. خارجی ‌ترن لایه نیز پوست ما می ‌باشد.

به این ترتیب تمامی عوامل بیماری ‌زا برای این که بتوانند فرد را بیمار کنند باید جان او را گرفتار کنند. اما جان، تمامی مصائب و مشکلاتش را به صورت علائم جسمی و روحی بروز می ‌دهد. او اعتقاد داشت بدن ما قادر است بیماری ‌ها را از ارگان‌ های پُراهمیت‌ تر به اندام‌ های کم‌ اهمیت‌ تر انتقال دهد. بنابرین خطر کمتری بدن را تهدید خواهد کرد. به طور مثال وقتی کسی دچار شوک روحی روانی می ‌شود این شوک می ‌تواند باعث ایست قلبی یا مغزی او شود. اما بدن ما این شوک را به پوست سر منتقل کرده و تکه ‌ای از موها به صورت سکه ‌ای ریزش می‌ کنند، این جا است که فرد از *** حتمی نجات پیدا می ‌کند اما یک تکه از موهایش می ‌ریزد. بنابراین برای درمان بیماری ‌های پوست و مو باید ریشه ی بیماری را از اندام‌ های داخلی تر و یا روح و روان بیمار جستجو کرد.

اما متاسفانه خیلی از پزشکان عادت دارند وقتی بیماری با مشکلات پوست و مو مراجعه می‌ کند، بیماری او را به صورت نامناسبی سرکوب کرده و بیمار را به صورت موقتی از مشکلات سطحی ‌اش خلاص می ‌کنند غافل از این که بدن که در تخلیه مصائب درونی خود به این طریق ناموفق مانده است این مشکلات را به صورت جدی‌ تری بروز می‌ دهد. بنابراین بیمار پس از بهبود ضایعات پوستی دچار سردرد یا مشکلات گوارشی یا مفصلی می‌ شود.

" هانمان " برای درمان ریشه ‌ای بیمارانش تلاش بسیاری کرد و بالاخره دریافت بهترین دارویی که می‌ تواند بیماری ‌های پوستی بیمارانش را به صورت ریشه ‌ای درمان کند گوگرد است؛ چرا که بیمار پس از درمان مناسب، به مشکلات عمقی تر مبتلا نمی ‌شد و بیماری پوستی ‌اش دیگر هیچ‌ گاه عود نمی‌ کرد. او به تجربه دریافت که مصرف خوراکی گوگرد توان ‌دار شده، می ‌تواند در درمان سایر بیماری‌ ها نظیر آرتروز مفاصل، مشکلات گوارشی، مشکلات روحی و روانی نیز اثر بخش باشد. تأثیرات مفید گوگرد آن قدر زیاد بود که او کتابی چندین صفحه‌ ای را در این باب نوشت و گوگرد را "شاه داروی هومیوپاتی" نامید.

امروزه با گذشت حدود 200 سال پس از کشف سولفور، پزشکان هومیوپات خوب می ‌دانند که این ادعا بی ‌محل نیست؛ به گونه ‌ای که می ‌توان گفت هیچ فردی در دنیا وجود ندارد که در طول درمان خود دست کم یک بار به گوگرد نیازمند نشده باشد. گوگرد را به راحتی می ‌توان در مواد غذایی شناسایی کرد. بوی بد و تند آن، این عنصر را به یکی از بدبو ترین عناصر تبدیل کرده است. پیاز، سیر، تره‌ کوهی و تمامی گیاهانی که چنین بوی دارند حتما کمی گوگرد را در ساختمان خود دارند. جالب این که ترکیب آن با مواد اسیدی باعث تولید اسید سولفوریک می ‌شود که بویی بسیار متعفن ‌تر و مشمئزکننده‌ تری دارد که همان بوی چاه‌ های فاضلاب است.

در تاریخ آمده است شیخ بهایی از این گاز بد بو و به ظاهر بی‌ فایده برای سوخت حمام خزینه ‌های معروف اصفهان بهره می ‌برده است. او با ساختن سیستمی شبیه اگوی امروزی از چاه‌ های فاضلاب به خزینه حمام توانسته بود روشن بودن دائمی مشعل این خزینه را تضمین کند که باعث حیرت توریست ‌های اروپایی شده بود؛ چرا که آن ها تصور می‌ کردند شیخ بهایی با دانش خود توانسته اتم را بشکافد و به انرژی نامحدودی دسترسی پیدا کند در حالی که این مشعل همیشه روشن گاز اسیدسولفیدری� � بود.

گوگرد عنصری است که در جدول تناوبی در زیر گروه اکسیژن قرار گرفته است. این عنصر شناخته شده در بسیاری از مواد آلی و خصوصاً پروتئین‌ ها نقش ساختمانی دارد به گونه‌ ای که وجودش باعث افزایش استحکام پروتئین می‌ شود. این امر باعث می شود بیشتر بافت ‌های محافظتی بدن نظیر پوست، مو و ناخن برای استحکام بیشتر خود از پروتئینی با نام " کراتینین " استفاده کنند که در ساختمان خود حاوی مقادیر زیادی گوگرد است.

جالب آن که افزایش میزان گوگرد در هر کدام از انواع کراتینین‌ ها باعث می ‌شود آن نوع خاص از کراتینین سفت‌ تر و محکم ‌تر شود و این راز استحکام موها و ناخن‌ های شما است. امروزه گوگرد به مدد دانش چندین هزار ساله بشر دوران طلایی خود را سپری می ‌کند.

البته فرم محلول در آب و الکل آن، که به طریقه خاصی توان ‌دار شده باشد بیشترین کاربرد را در طبابت دارد انواع بیماری‌ های پوست، مو و ناخن خصوصا ضایعات پوستی خارش دار، عفونی، انواع مشکلات گوارشی خصوصاً سوزش، نفخ و ترش کردن معده و یبوست، انواع مشکلات مفاصل خصوصاً آرتروز مفاصل، انواع مشکلات روحی و روانی، همه و همه در دوره‌ای از درمان خود تشنه تجویز گوگرد هستند.

اما فرم‌ های دیگر گوگرد نیز در حوزه طبابت کاربرد دارند. امروزه کمتر کسی را می ‌توان یافت که پوست چرب و آکنه‌ ای داشته باشد و در دوره ‌ای از درمان خود از صابون ‌های گوگردی استفاده نکرده باشد. متاسفانه استفاده ناصحیح از این صابون ‌ها باعث شده خواص معجزه‌ آسای آن تحت الشعاع قرار بگیرد چرا که در این صابون‌ ها معمولا پوست فرد را خشک و حساس می ‌کنند، بنابراین افرادی که پوست خشک و تحریک ‌پذیری دارند نباید از صابون گوگرد دار استفاده نمایند. در سایر موارد نیز بهره‌ گیری از این صابون نباید بیش از یک بار در روز انجام شود.

آرایشگران نیز با گوگرد دوستی دیرینه ‌ای دارند؛ چرا که آن ها می ‌دانند ترکیبات گوگرد در صورتی که تحت شرایط خاص با موهای مجعد مشتریان شان در تماس قرار گیرد می‌ تواند فرموهای آن ها را باز کند، هر چند این صافی موقتی است و پس از گذشت چند ماه به حالت اول باز می ‌گردد اما آن قدر خوشایند است که برخی حاضر هستند چند ماه دیگر باز هم برای تجربه‌ این حالت خوشایند به آرایشگران مراجعه نمایند.

دکتر مهرداد اخوان بهبهانی

ماهنامه ی دنیای سلامت

[ahytech]

مس و اثرات آن در بدن

مقدار مس در بدن یک فرد سالم بین 100 تا 150 میلی گرم ***** زده می شود. مس به طور وسیعی در طبیعت پخش و توزیع شده است. حتی برنامه های غذایی فقیر و نامناسب نیز، نیازهای افراد به مس را تامین می کنند.

کمبود این عنصر نادر است. کمبود مس (hypocupremia) معمولا در بیماران مبتلا به نفروزیس(نارسا یی کلیه)، ویلسون، مبتلایان به سوء تغذیه پروتئین – انرژی و نوزادانی که در درازمدت تنها با شیر گاو تغذیه شده باشند، دیده می شود.

نوتروپنی (neutropenia) بهترین علامت مربوط به کمبود مس می باشد. نوتروپنی عبارت است از کاهش غیر طبیعی تعداد گلبول های سفید خون.

افزایش مس(hypercupremia) در بدن به دلایل زیر است:

* دریافت بیش از اندازه آن که این مساله بیشتر در نتیجه پخت و پز و تهیه غذا در ظروف مسی رخ می دهد.

* به همراه بیماری های حاد و مزمن مانند سرطان خون، بیماری هوچکین(سرطان غدد لنفاوی)، کم خونی شدید، هِموکروماتوز� �س(بیماری که در آن جذب و ذخیره آهن بالا می رود و موجب آسیب به اندام های بدن، بی رنگی پوست و دیابت می شود)، انفارکتوس میوکارد(سکته قلبی) و پرکاری غده تیروئید.

کبد مهم ترین منبع ذخیره مس در بدن می باشد. مقدار بسیار کمی از آن نیز در خون یافت می شود.

مس موجود در مغز و کبد جنین و نوزاد بیشتر از افراد بالغ است. این میزان بالاتر مس، برای پیشگیری از کمبود آن در دوران شیرخوارگی(مان ند آن چه در مورد آهن نیز وجود دارد) است.

مس به عنوان کاتالیز کننده ی فعل و انفعالات شیمیایی مربوط به ساخت هموگلوبولین(* زء حمل کننده اکسیژن خون) عمل می کند.

بیشترین غلظت مس موجود در بدن، در کبد و قسمت های اصلی سیستم عصبی مرکزی مخصوصا مغز یافت می شود. مس در کبد ذخیره شده و از طریق اسیدهای صفراوی دفع می شود. مس باید در بدن با یک پروتئین ترکیب شود تا قابل استفاده گردد.

مس در همه سلول های بدن انسان یافت می شود. این ریز مغذی یک عنصر ضروری برای تولید ملانین در پوست انسان می باشد. ملانین مسئول ایجاد رنگ در چشم، مو و پوست می باشد.

مس یک آنتی اکسیدان قوی است؛ به این ترتیب که رادیکال های آزاد را از بین می برد و از آسیب های سلولی ها جلوگیری می کند. به نظر می رسد که اثرات ضد سرطانی نیز داشته باشد.

دستبندهای مسی که برای درمان آرتریت(التهاب مفاصل) استفاده می شوند، چنین اثری ندارند، بلکه مس درون بدن می تواند برخی از دردهای آرتریتی را آرام کند.

در بدن انسان، مس به استفاده بهینه از آهن و به کارگیری آن در بدن کمک می کند.

تعادل مس در بدن ممکن است به دلیل دریافت بیش از حد غذاهای پُر فیبر، آهن زیاد و یا ویتامین C بالا به هم بخورد.

اگر دریافت روی نسبت به مس نیز بیش از نسبت 10 به 1 باشد، می تواند با جذب و متابولیسم آن در بدن مداخله نماید.

منابع غذایی مس:

منابع غذایی مس شامل غلات سبوس دار ، آجیل، حبوبات، جگر و دل و قلوه، کاکائوی تیره ، سبزی های برگ *** تیره، مرغ، غذاهای دریایی ، آلو و سویا می باشد.

فواید مس:

* مس به اکسیده شدن گلوکز و در نتیجه آزاد شدن انرژی در بدن کمک می کند.

* به جذب آهن توسط بدن کمک می کند.

* به تامین اکسیژن لازم برای بافت های بدن(به منظور افزایش سطح انرژی بدن) از جمله مغز کمک می کند.

* به غده تیروئید برای تعادل درترشح هورمون ها یاری می رساند.

* به عنوان حمل کننده اکسیژن در خون عمل می کند.

* به عملکرد مغز و اعصاب کمک می کند.

* برای عملکرد اسیدآمینه تیروزین(به منظور عامل رنگ) لازم می باشد.

* برای ساخت سلول های قرمز خون ضروری است.

* جزئی از آنزیم ضروری برای سنتز هورمون آدرنالین می باشد.

* با فعالیت آنزیم های روده ای در ارتباط نزدیک می باشد.

* سطح مس در بدن با سطح استروژن در ارتباط است.

* مس میزان آدرنالین، نوراپی نفرین و دوپامین را افزایش می دهد.

* سطوح پایین مس موجب خفگی سلول ها و فقدان اکسیژن در آن ها می شود.

علائم کمبود مس:

کمبود مس منجر به بروز موارد زیر می شود:

* تهی سازی و تخلیه اکسیژن در سلول ها

* کاهش HDL کلسترول(کلستر ول خوب)

* مشکلات پوستی

* التهاب قوزک پا

* کم خونی

* کم شدن آنسفالین های مغزی

* توهم های شنوایی

* افسردگی

علائم مسمومیت(دریاف ت بیش از حد):

دریافت بالای مس منجر به سردرد، کاهش قند خون ، افزایش ضربان قلب و تهوع می شود.

مس اضافی در مغز و کبد ته نشین شده، به کلیه ها آسیب می رساند و مانع تولید ادرار می شود. مسمومیت با مس باعث کم خونی و ریزش مو در خانم ها می شود.

مقدار بالای مس با عنصر روی که برای ساخت آنزیم های گوارشی لازم است تداخل می کند.

دیده شده خیلی از افراد دارای مس بالا از پروتئین بدشان می آید و بیشتر به سمت رژیم های با کربوهیدرات بالا کشیده می شوند، زیرا این افراد به سختی می توانند پروتئین غذایشان را هضم کنند.

مسمومیت با مس در کودکان با بیش فعالی ، اختلالات یادگیری مانند اختلال خواندن و نوشتن، اختلال نقص توجه و عفونت گوش در ارتباط است.

از دیگر علائم مسمومیت مس که با روانشناسی در ارتباط است می توان به علائم اوتیسم(مثل افسردگی، توهم، بی خوابی ، پارانوئید، تغییرات شخصیت، جنون) و علائم اسکیزوفرنی(ما نند تحریک پذیری زیاد، عدم آگاهی و درک نسبت به حواس پنجگانه و زمان) اشاره کرد.

میزان نیاز روزانه:

دریافت توصیه شده برای مس حدود 2 تا 3 میلی گرم در روز می باشد. این مقدار بیش از دریافت معمول در رژیم غذایی است. اگر می خواهید مکمل مس را مصرف نمایید، حتما قبل از مصرف مکمل ها، باید با یک پزشک مشورت نمایید.

چند نکته مهم:

سندرم منکز (Menkes):

یک اختلال ارثی ایجاد شده در اثر کمبود مس می باشد که علائم آن عبارتند از: موی فرفری و وز، عقب ماندگی ذهنی، سطح پایین مس در خون و ناتوانی در تولید آنزیم هایی که به مس نیاز دارند.

بیماری ویلسون (Wilson):

بیماری است که موجب تجمع مس در بافت ها می شود و به دنبال آن آسیب های زیادی در بافت ها ایجاد می گردد.

از هر 30000 نفر، یک نفر به این بیماری مبتلاست. در این بیماری کبد مس را به خون یا صفرا ترشح نمی کند. علائم اولیه این بیماری شامل: آسیب مغزی، رعشه، سردردهای شدید، ناتوانی در صحبت کردن، عدم هماهنگی و جنون می باشد.

سطوح پایین مس در خون، سطوح بالای مس در مغز، چشم ها و کبد موجب سیروز کبدی می شود.

منبع: http://www.healthvitaminsguide.com/minerals/copper

مریم مرادیان نیری – کارشناس تغذیه

[ahytech]

" املاح چه هستند؟ "

املاح در همه جا ، خاک ، آب ، گیاه و بدن انسان وجود دارند . در بدن ما نیز انواع مختلفی از آنها موجود است که به اسخوانهایمان استحکام می بخشد و حیات سلولهای بدنمان را تأمین می کند پس بهتر است راجع به آنها بیشتر بدانیم :

املاح مود نیاز بدن ما به دو دسته عمده تقسیم می شوند :
املاح کلی (ماکرو) و املاح جزئی (میکرو) .

تفاوت این دو از اسمشان معلوم است .

املاح کلی

به میزان بیشتری در بدن موجود هستند از اینرو ما به میزان بیشتری از آنها نیازمندیم و

املاح جزئی

به میزان کم در بدن ما وجود دارند پس روزانه میزان کمی از آنها مورد نیاز است ولی این دلیل بر این نیست که ازدرجه اهمیت کمتری برخوردار هستند.

در بدن ما به طور متوسط 2 تا 3 کیلو املاح مختلف وجود دارد که نصف بیشتر آن کلسیم است. املاح از طریق غذا به بدن ما وارد شده ، در اثر هضم غذا آزاد می شوند و به صورت یون، جذب دیواره روده می گردند و از طریق خون به کبد و دیگر اندامها هدایت می شوند . مقداری از آن، همان لحظه استفاده شده ، باقیمانده ذخیره می شود و اضافی آن از بدن دفع می گردد .

شرایط مختلفی بر جذب املاح مؤثر است . مثلاً املاح موجود در بعضی غذاها بهتر ( منابع حیوانی) و در بعضی غذا ها کمتر جذب می شوند. خوردن بعضی غذاها با هم موجب می شود مواد غذایی موجود در یکی جذب املاح دیگری را کند کند و یا سرعت ببخشد. مثلاً خوردن سبزیجات با غذاهای گوشتی جذب آهن موجود را افزایش می دهد.

گاهی املاح مختلف برای ورود به دیواره روده رقابت می کنند ، مثلاً کلسیم موجود در لبنیات با آهن غذاهای گوشتی در ورود به خون رقابت می کند پس بهتر است با هم مصرف نشوند.

کسانی که مکمل مصرف می کنند باید مراقب باشند که مصرف بیش از حد یک عنصر جذب عناصر دیگر را کاهش می دهد.

املاح در بدن ما فعالیت های متفاوتی دارند که از آن جمله تنظیم فعالیت آنزیم ها، کمک به انتقال مواد در دیواره سلول ، حفظ تعادل اسیدی و بازی بدن، استحکام استخوان ، حرکت عضلات ، انتقال پیامهای عصبی و صدها فعالیت دیگر است .

کارشناس تغذیه تبیان

[ahytech]

" آب،

اکسیر حیات "

"و جَعَلنا مِن الماء کُلَ شَیء حیّ"

بیشترین ماده ای که در بدن موجود استآب می باشد. دو سوم بدن انسان را آب تشکیل می دهد. یک لیوان آب گوارا چون اکسیری نجات بخش برای فرد تشنه است،نکته جالب اینکه همه فکر می کنند بیشترین میزان آب بدن در خون که مایع است وجود دارد، در صورتی که تنها 5% آب، در خون موجود است و بیشترین میزان آب در داخل سلول ها می باشد.

آیا می دانید آب چه نقشی در بدن دارد؟

*
اگر آب نباشد هیچ یک از فعالیتهای شیمیاییدر بدن صورت نمی گیرد.

*
نیازهای سلول برایجذب مواد مفید و دفع مواد زاید به آب بستگی دارد.

*
اگر آب نباشد بدن یک حجم ***نده و سخت است، آب خاصیت ضربه گیری دارد و با ایجاد حالت ارتجاعی از اندام های داخلی محافظت می کند.

آب از سه راه وارد بدن می شود،یکی نوشیدن مایعات و دیگر از طریق غذا . حتی خشک ترین مواد غذایی مثل آرد نیز دارای میزان قابل توجهی آب می باشد. راه دیگر تأمین آب، تولید آن در داخل بدن است. طی مراحل سوخته شدن مواد غذایی مختلف در بدن (کربو هیدرات، چربی و پروتئین) میزانهای متفاوتی آب تولید می شود که به آن آب متابولیک گویند، بیشترین مقدار آب از سوختن چربی حاصل می شود.

از سه طریق گفته شده آب به بدن می رسدو با4روش آب از بدن خارج می شود:

با تعریقآب به صورت نامحسوس از بدن دفع می شود؛ با نفس کشیدنآب، با هوای بازدم خارج می شود؛ از طریق ادرار و با مدفوع مقدار زیادی آب از بدن دفع می شود. به ازای میزان آبی که از بدن دفع می شود، نیاز به دریافت آب داریم. روزانه حدود 5/2 لیتر آب از بدن دفع می شود. آب بدن کودکان 2 برابر بزرگسالان دفع می شود.

در تابستان بهتر است با استفاده از کلاه های خنک و نخی ، جلوی تبخیر زیاد آب را از بدن کودکان بگیریم.

مقداری از آبی که نیاز داریم توسط بدن تولید می شود و مقداری هم توسط غذاها تامین می گردد، اما

بدن ما در حقیقت به چه مقدار آب یا مایعات نیاز دارد؟

عموماً گفته می شود بدن روزانه 8 لیوان آب نیاز دارد که مقداری از آن توسط غذاهای خورده شده درطی روز تامین می شود. پس خوردن روزانه 4 تا 5 لیوان آب، آب میوه، چای، شیر و دیگر مایعات برای یک فرد سالم کافی است.

البته در صورتی که به مدت طولانی در هوای گرم هستید یا با ورزش های طولانی و سنگین آب بدن شما کاهش یافته برای جلوگیری از بروز حالات گرمازدگی و کمبود آب، باید چاره ای اندیشید.

به این حالات اصطلاحاً دهیدراته * شدن بدن می گویند. در این زمان فرد احساس سوزش در عضلاتش می کند، به سختی نفس می کشد و خشکی نفس را احساس می کند.

احساس گنگی، صدای زنگ دو گوش و سر درد دارد و دیدش تار می شود، اگر این وضعیت ادامه یابد فرد از حال می رود البته این پاسخ طبیعی مغز به کمبود آب بدن است و در صورتی که این وضع ادامه یابد به بافت حساس مغز آسیب می رسد،بهترین راه این است که با ریختن آب به روی او و مالیدن یخ به بدنش او را خنک کنیم و به مرور به او آب میوه دهیم.
.
(توصیه دکترMirkin)

بهتر است در حین انجام ورزش های سنگین به ورزشکار آب میوه تازه بدهیم که موجب افزایش قدرت و توانایی تفکر او شود. حتی بهتر است ورزشکار یک هفته پیش از مسابقه میزان آب دریافتی اش را کمی افزایش دهد.

به امید اینکه قدرآب، این نعمت گوارای الهی را بیشتر بدانیم.

کارشناس تغذیه تبیان

Dehydration*

[ahytech]

خواص سدیم

همه به خوبی نمك را می شناسیم و آن را برای طعم بخشیدن به غذاهایمان به كار می بریم. ولی آیا نمك فایده ای هم برای بدن دارد؟ ضرر چه طور؟ دراین مطلب در مورد خواص سدیم و نقش آن در بدن صحبت خواهیم كرد.

دانشمندان از سال 1937 دریافتند كه سدیم یك عنصر ضروری برای بدن است . سدیم مهمترین الكترولیت موجود در بدن می باشد . الكترولیت ها عناصری هستند كه در بدن وظیفه تنظیم غلظت آب بدن، ثبات اسیدیته بدن و بسیاری از اعمال دیگر را بر عهده دارند. سدیم بیشتر در مایعی كه اطراف سلول های بدن را فراگرفته، موجود است.

با مصرف نمك كه از دو جزء كلر و سدیم تشكیل شده است، سدیم وارد بدن شده و به راحتی ازطریق دستگاه گوارش جذب می شود. اغلب سدیم مصرف شده ( 95 درصد) بیشترازنیاز بدن است كه از طریق كلیه ها دفع می شود. تنظیم میزان سدیم موجود در بدن توسط سیستم دقیقی انجام می شود. این سیستم به وسیله یك هورمون به نامآلدوسترون( 1) كنترل می شود. این هورمون ازغدد فوق كلیوی ترشح می شود. با كاهش میزان سدیم در بدن، ترشح آلدوسترون افزایش می یابد كه باعث جذب بیشتر سدیم از روده ها ومانع دفع سدیم از كلیه می شود. در صورتیكه با مصرف زیاد نمك میزان سدیم در بدن بالا برود، بخش مربوط به تشنگی در مغز تحریك شده ، فرمان تشنگی را صادر می كند. در این صورت فرد احساس نیاز به آب پیدا كرده و با مصرف آب غلظت سدیم بدن كم می شود.

نقش سدیم در بدن

- آب بدن را تنظیم می كند، در نتیجه با افزایش یا كاهش مصرف آب ، بدن دچار تورم یا خشكی نمی شود.

- به هدایت امواج عصبی كمك می كند.

- در منقبض شدن عضلات مؤثر است.

- با وجود سدیم میزان ثبات اسیدی - بازی بدن حفظ می شود یا به عبارتی سدیم در تنظیمPH بدن مؤثر است.

- یك نقش جالب سدیم این است كه موجب جذب بهتر قندهای ساده و اسیدهای آمینه كه اجزاء تشكیل دهنده مواد نشاسته ای و پروتئین ها هستند، می شود.

- سدیم در شیره های گوارشی كه موجب هضم غذا می شوند، وجود دارد .

- سدیم در استخوان ها نیز موجود است.

میزان نیاز به سدیم

روزانه 200 میلی گرم سدیم، حداقل نیاز یك فرد بالغ را برآورده می كند. معمولاً افراد خیلی بیشترازاین میزان و به طور متوسط 7 تا 11 گرم در روز ، نمك مصرف می كنند كه از این طریق 4 گرم سدیم روزانه دریافت می شود.

مهمترین منبع دریافت سدیم، نمك است، ولی به طور طبیعی در بعضی از مواد غذایی مثل گوشت ها و سبزیجات نیزموجود است. غذاهای آماده و كنسرو شده، مقدار زیادی نمك دارند. از اینرو به افراد دچار فشارخون بالا توصیه می شود، مواد غذایی كنسرو و فرآیند شده را مصرف نكنند.

كاهش و افزایش مصرف سدیم

مقدار نرمال سدیم خون ، 136 تا 145 میلی اكی والان در لیتر است. اگر میزان سدیم خون كمتر از این مقدار شود فرد دچار عارضه ای بنام هیپوناتریومی( 2) می شود و اگر بیشتر از این مقدار شود دچار هیپرناتریومی( 3) خواهد شد.

علائم كمبود سدیم در بدن سستی، انقباض عضلانی ، خستگی و گیجی و افت فشار خون است. با افزایش مقدار سدیم خون، فشار خون بالا رفته ، خطر بیماری های قلبی-عروقی، سكته و آسیبهای قلبی وجود دارد. برای كاهش احتمال بروز این عوارض به افراد توصیه می شود منابع پتاسیم، كلسیم و منیزیم را بیشتر دریافت كنند.

در مواردی چون استفراغ پیاپی، اسهال و یا تعرق بیش از حد ، دفع سدیم افزایش یافته در نتیجه نیاز به مصرف سدیم نیز بیشترمیشود. افرادی كه برای درمان افسردگی ، لیتیم مصرف می كنند نباید رژیم محدود از سدیم بگیرند.

توانایی بدن دردفع سدیم از كلیه ها محدود است. بنابراین مصرف زیاد و طولانی مدت سدیم ، موجب تجمع میزان اضافی آن در بدن شده و در سنین بالاتر، فرد دچار عارضه فشار خون خواهد شد. پس بهتراست قبل از مصرف یك ماده غذایی ، بر چسب آن را مطالعه كنید تا مطمئن شوید سدیم زیادی ندارد .

1- Aldestrone

2- Hyponatermia

3- Hypernatermia

كارشناس تغذیه تبیان