استروئيدهاي آنابوليک و آندروژن ممکن است حساسيت بدن در برابر انسولين را کاهش دهند و حتما مي دانيد که کاهش حساسيت گيرنده هاي بدن نسبت به انسولين به بيماري ديابت نوع دو ختم شده و به اصطلاح مقاومت انسوليني ناميده مي شوند. البته در اين ميان استثناهايي نيز وجود دارند و باز لازم به توضيح مي دانم که واکنش بدن افراد مختلف در برابر استروئيدها در اين زمينه نيز متفاوت بوده است.
برخي از استروئيدها به کاهش حساسيت بدن نسبت به انسولين ختم مي شوند ولي تجويز روزانه 20 ميلي گرم Oxandrolone به پيرمردان 60 الي 87 نه تنها به کاهش حساسيت انسوليني ختم نشد بلکه حساسيت بدن اين افراد در برابر انسولين را افزايش نيز داد. حساسيت انسوليني ممکن است به افزايش فشار خون، افزايش چربي خون و افزايش کلسترول خون ختم شدهو زمينه را براي بروز ديابت مهيا تر بکند.
تحقيق انجام شده در مورد پاورليفترهاي که هفت سال سابقه استفاده از دزهاي سنگين استروئيدها را داشته اند به اين نتيجه رسيد که مقاومت انسوليني در بدن اين افراد ايجاد شده است. تحقيقات ديگري به اين نتيجه رسيده است که Methandrostenolone در قياس با ديگر استروئيدها بيشتر موجب کاسته شدن از حساسيت گيرنده هاي انسوليني مي شود ولي با مصرف تستوسترون در دزهاي 600 ميلي گرم در هفته و ناندرولون در دزهاي 300 ميلي گرم در هفته ورزشکاران جوان تغيير محسوسي در حساسيت گيرنده هاي انسوليني اين افراد مشاهده نشده است.
هرگونه استفاده محتوايي و هرگونه کپي برداري جزئي و کلي از مطالب اين سايت در نشريات، وبلاگ ها و سايت ها و غيره ممنوع است.
مقاومت انسوليني -
10-17-09, 03:17
Linear Mode
