خشن ترین دخترانی که دیده اید «موی تای یعنی جنگ»... این عبارتی بود که مربی تیم ملی در
تمرین دختران ملی پوش آن را به کار برد. جایی که تلاش می کرد به فایترهایی که تا همین دیروز کیک بوکس کار می کنند یاد بدهد چطور علاوه بر مشت و لگد از زانو و آرنج شان هم کار بکشند تا تبدیل شوند به یک موی تای کار قدرتمند.
تمرین تیم ملی دختران در شرایطی در سالن رزمی ورزشگاه شهید کبکانیان دنبال می شد که به دلیل قطعی برق تمام سالن های ورزشگاه در تاریکی فرو رفته بود و از آنجا که به دلیل معماری عجیب و غریب شان حتی از نور روز هم محروم بودند، کلاس های آموزشی به حالت نیمه تعطیل درآمده بودند اما در سالن رزمی بدون نور، هواکش و
کولر
تمرین شروع شده بود. با از راه رسیدن مربی مرد، در حالی که او در راه پله سالن
لباس تمرین به تن می کرد، دختران هم
لباس هایشان را عوض کردند تا در آن هوای گرفته و داغ سالن حالا با گرمکن، مقنعه، هوگو،
ساق بند و کلاه
تمرین کنند. بهزاد سیفی مدیر تیم های ملی امیدوار است شرایط تغییر کند؛ «به زودی می رویم آزادی و راحت می شویم.»
تمرین دختران زیر نظر نماینده حراست سازمان تربیت بدنی انجام می شود. گویا با وجود بخشنامه سازمان تربیت بدنی که حضور مربی مرد در
تمرینات دختران را ممنوع کرده، فدراسیون ورزش های رزمی موفق شده سازمان را راضی کند در حضور یک نماینده حراست از همان مربیان تیم مردان برای ملی پوشان دختر هم استفاده کند. این مامور زن حراست توضیح داد هر روزی که قرار باشد مربی مرد باشد، فدراسیون با سازمان هماهنگ می کند و او در طول
تمرین در سالن حاضر می شود.
سیفی می گوید؛ «مجبوریم از مربیان مرد استفاده کنیم چون هنوز بچه ها در مرحله آموزش موی تای هستند.» البته به نظر او اصلاً عجیب نیست که ملی پوشان یک رشته تازه در اردوی تیم ملی
تمرینات آموزشی را پشت سر بگذارند؛ «این بچه ها همه کیک بوکس کار کرده اند و با اردوها و مسابقات انتخابی که گذاشتیم بهترین ها بودند. خودشان هم موی تای را دوست دارند پس کار سختی نداریم.» سیفی که به موفقیت همین تیم تازه کار هم بسیار خوش بین است تا می تواند از دختران تیم تعریف می کند؛ «این بچه ها عالی هستند فقط کافی است آموزش ببینند.
پارسال که برای مسابقات جهانی کیک بوکس رفته بودیم من از مبارزه اینها تعجب می کردم. انگار تمام
انرژی را که در طول این سال ها جمع کرده اند می خواهند ناگهان آزاد کنند. آنقدر مبارزات شان سریع و قدرتی است که من از بیرون رینگ می گفتم آرام تر،» او مدال های مختلفی را که ملی پوشان در همان مسابقات کیک بوکس گرجستان گرفته اند، دلیل بر توانایی این دختران در مبارزه می داند و با افتخار به
تمرینات تیم نگاه می کند.
سیفی زیاد نگران سلامت دختران فایتر نیست؛ «اینها فعلاً در مرحله آموزش هستند وگرنه ما در
تمرین پسرها پزشک داریم.» او که به خوبی از میزان
خشونت این رشته ورزشی آگاه است در توضیح شایع ترین آسیب فایترها می گوید؛ «کافی است لحظه یی گاردشان را شل کنند، آن وقت است که حریف با آرنج در
صورت شان می کوبد و ابرویشان می ترکد.» سیفی تعریف می کند در مسابقات جهانی کیک بوکس در پایان روز تمام تیم را به بیمارستان برده بودند؛ «حالا آن کیک بوکس بود. موی تای که جای خود را دارد.»
● گردنش را بقاپ
موی تای خشن ترین رشته رزمی است که به
صورت رسمی در ایران فعالیت می کند. مانند کاراته نیست که ضربات کنترل می شود.
خشونتش از بوکس بیشتر است که حتی لگد زدن هم در آن ممنوع است. اینجا فایترها یک گام بالاتر از کیک بوکس هستند که می توانند مشت بکوبند و لگد بزنند. در موی تای ضربات آرنج و زانو هم امتیاز دارد و البته درگیری فیزیکی هم اضافه می شود. احمد اجراللهی، مربی تیم ملی برای اولین بار
تمرین با تیم دختران را تجربه می کند.
پیش از او معتمدی و خالقی دختران را
تمرین می دادند. سیفی در حالی که از عناوین قهرمانی اجراللهی صحبت می کند توضیح می دهد که فدراسیون برای تغییر روش کار مربیان را عوض می کند تا تیم با سبک های مختلف
تمرین کند. اجراللهی با خود یک حریف
تمرینی هم به سالن آورده تا با کمک او ضربات را نمایش دهد؛ «وقتی نزدیکش می شوی درگیر شو. گردنش را بقاپ، بتابانش و با زانو بکوب به
شکمش...» دختران علناً هنوز در جو کیک بوکس هستند و نتوانسته اند خود را در
لباس یک فایتر واقعی موی تای ببینند. اجراللهی فریاد می کشد؛ «گاردت را پایین نیار. این طوری ابرویت را از دست می دهی.» برای او تعلل در موی تای مفهومی ندارد؛ «موی تای یعنی فایت. اینجا تک ضربه معنا ندارد. بعد از این لگد مشت هایت را بریز سرش.»
● تازه کار اما با
انرژی
در غیاب یکی از اعضای تیم، پنج نفر دیگر
تمرین را با دقت دنبال می کنند. «نیلا فروغی» ۲۲ ساله است و بعد از ۱۱ سال رزمی کار کردن به موی تای رسیده است. خودش می گوید آدم خشنی نیست و این روح مبارزه است که او را به سمت کیک بوکس و بعد هم موی تای کشانده. برای او که حتی کاراته را هم امتحان کرده یک چیز اهمیت خاصی دارد؛ «ضربه ها نباید کنترل شده باشد.» همین که او اجازه دارد ضرباتش را با نهایت قدرت بزند برایش هیجان انگیز است.
«شیوا داوودی فر» در کیک بوکس شناخته شده است اما این رشته دیگر راضی اش نمی کند و برای شروع اردوی موی تای لحظه شماری می کرد. رشته یی که به نظر او کامل ترین رشته رزمی است که در ایران کار می کند؛ «همان چیزی بود که فکرش را می کردم حتی خیلی قشنگ تر از تصور من.» اما او که از نظر فیزیکی کاملاً آمادگی فعالیت در رشته سنگینی مثل موی تای را دارد، ترجیح می دهد موی تای حرفه یی را امتحان کند که در آن
خبری از حفاظ و کلاه نیست؛ «رزمی کارها نگران
صورت شان نیستند.» او حالا که موی تای را شروع کرده، دیگر نمی تواند کیک بوکس را ادامه دهد. می گوید؛ «آنجا اگر با زانو یا آرنج ضربه بزنی اخراجی. بدنم کم کم به موی تای عادت می کند و فکر می کنم کیک بوکس را باید فقط به عنوان مربی یا داور ادامه دهم.»
«سمیه خزایی» با ۲۰ سال سن یکی از کم سن و سال های تیم ملی است. او که از شاگردان شیوا داوودی فر است از دوومیدانی به کیک بوکس رسیده و حالا هم که موی تای؛ «دوست داشتم بوکس کار کنم که برای دختران نبود. به خاطر همین رفتم سراغ کیک بوکس.» دوستانش در موردش می گویند عاشق مشت زدن است و در مسابقات هم بیشتر «دست کار» است. خودش از اینکه بگوید خشن است ابایی ندارد؛ «رزمی کار خشن است دیگر. منم در مبارزه خیلی خشنم.
حتی شاید گاهی اوقات ترسناک باشم.» سمیه که حتی مدل موی خاصی هم دارد، می گوید اطرافیانش وقتی می شنوند او یک فایتر است تعجب می کنند؛ «انگار یک موجود عجیب و غریب می بینند البته بعضی ها هم می گویند به قیافه ات می آید.» اما ملی پوش ایلامی موی تای با تمام اینها هنوز هم دویدن را دوست دارد. بر خلاف او «ملیکا فراهانی» اصلاً ظاهر یک رزمی کار را ندارد. کوچک ترین عضو تیم ملی موی تای دختران با ۱۸ سال سن می گوید اصلاً خشن نیست و ظاهرش را هم این طور توجیه می کند؛ «فایترهای تایلندی با
کفش پاشنه بلند می آیند کنار رینگ به خاطر همین هیچ کس نمی تواند حتی تصور کند چقدر در مبارزه خشن هستند.»
او کاملاً شیفته تنوع و آزادی عمل در موی تای شده است. اما «حدیثه نوحی» با بقیه فرق دارد. خودش می گفت علاقه یی به موی تای ندارد و قصد ندارد مثل بقیه قهرمانان کیک بوکس موی تای را هم امتحان کند اما حالا در
تمرین تیم ملی است. همسر بوکسور و برادرش که رئیس فدراسیون ورزش های رزمی است او را به حضور در موی تای ترغیب کرده اند. او با آنکه اعتقاد دارد موی تای قشنگ تر و جذاب تر از کیک بوکس است اما تصور می کند اصلاً توانایی بدنی لازم برای این رشته را ندارد؛ «وقتی حریف گردنم را می گیرد حس می کنم دیگر نمی توانم تکان بخورم. راستش می ترسم.»
حدیثه از اینکه ضربه جدی و سختی بخورد واهمه دارد و البته نگران این است که در جریان مبارزه نفس کم بیاورد یا حتی ضعف کند. او به کیک بوکس عاشقانه علاقه دارد اما در مورد موی تای مساله کاملاً متفاوت است؛ «سعی می کنم در
تمرینات نتیجه بگیرم اما نمی توانم بگویم عاشق موی تای هستم. تمام تلاش خودم را می کنم اما حتی نمی دانم در چه حدی هستم. یک روز حس می کنم خیلی خوبم و روز بعد فکر می کنم افتضاح ترین فایتر روی زمینم.» اما در حالی که همسر و برادرش اصرار دارند او موی تای را به دلیل اعتبار و رسمیتش ادامه دهد، خودش چندان راغب نیست؛ « خیلی خشن است. شاید نتوانم ادامه دهم.»
● یک جنگ واقعی
تیم ملی موی تای دختران خود را برای مسابقات جهانی کره که مهرماه با حضور بیش از صد تیم در شهر بوسان برگزار می شود، آماده می کند، با این حال فدراسیون بسیار مایل است قبل از این مسابقات دختران را برای کسب اولین تجربه شان مرداد ماه در مسابقات تایلند هم شرکت دهد. اما فعلاً همه چیز نامشخص است و آن طور که گفته می شود این اعزام منتفی خواهد شد.
در این شرایط دختران موی تای کار فعلاً باید به
تمرینات تیم ملی و البته تماشای سی دی مسابقات اکتفا کنند. این طور می توانند حتی رقابت های حرفه یی را تماشا کنند. جایی که فایترها بدون حفاظ مبارزه می کنند و البته در این میان مسابقات «قفس» هم هیجان خاص خود را دارد. مبارزاتی بدون حضور داور که فقط کسی که قدرتمندتر باشد، روی پاهای خودش از قفس بیرون می آید؛ یک جنگ واقعی.
حديث علمي
گزارش : روزنامه اعتماد
منبع : آفتاب